Marc Stouten: "Gezien mijn leeftijd (49) is dit waarschijnlijk de laatste keer dat ik deze kans krijg, dus ik wil eruit halen wat erin zit." (Foto: Leo Schrama).

Marc Stouten strijdt op vier fronten om Olympisch goud
Laatste update: 14 juli 2017 om 10:51

VOORHOUT - Voor Voorhouter Marc Stouten naderen de Deaflympics met rasse schreden.

Op de 23e Olympische (zomer) Spelen voor doven, die tussen 19 en 30 juli a.s in het Turkse Samsun op het programma staan, houdt Stouten als enige Nederlandse wierenner de nationale eer op maar liefst vier wielrenonderdelen hoog. Een bomvol programma derhalve. "Het zal zwaar worden om vier koersen in zeven dagen te rijden, met de de te verwchten hitte als extra tegenstander. Maar kansloos ben je nooit", klinkt het strijdvaardig.

Bijna honderd landen en zo'n 5.000 sporters nemen het straks in Turkije op bijna alle Olympische onderdelen tegen elkaar op. De relatief kleine Nederlandse equipe bestaat dit jaar uit negen sporters. Daarbij Marc Stouten, die zonder ploeggenoten afreist naar Samsun om het in het internationale veld op te nemen tegen voor hem vrijwel onbekende tegenstanders. Stouten: "Vorig jaar op het EK in Belgie deed ik mee bij de Masters. Dat leverde me diverse medailles en Europese titels op. Dit keer is er slechts een leeftijdscategorie en dat maakt het wel een stuk zwaarder en moeilijker voorspelbaar. Want dat het zwaar wordt op de vier onderdelen is een understatement. Maar voor mij geldt het principe: elk onderdeel is een kans."


Duizende kilometers
Met de wegkoers van honderd kilometer, de sprint over een kilometer, de puntenkoers en een tijdrit van vijftig kilometer krijgt Stouten een overvol programma voor de kiezen. Een programma waarvoor hij overigens zelf heeft gekozen. "Met om de dag een koers is er weinig tijd om te herstellen. Maar dat geldt ook voor de andere deelnemers. Gezien mijn leeftijd (Stouten is 49 jaar, red.) is dit waarschijnlijk de laatste keer dat ik deze kans krijg, dus ik wil eruit halen wat erin zit."


Aan zijn voorbereidingen zal het niet liggen. Met vier door de weekse trainingsdagen en de nodige koersen in het weekend zit het volgens Stouten met de conditie wel goed. "Vorig jaar heb ik in totaal zo'n 17.000 kilometer gereden. Dit jaar ligt dat aantal iets lager, maar een dergelijk aantal kilometers is wel nodig om goed voorbereid aan de start te staan. Ik rij altijd graag heel aanvallend, in een peloton dat overigens altijd uit horenden bestaat. De koers hardmaken, zeg maar. Dat is wel typerend voor mij. Wielrennen beoefen ik overigens pas sinds ruim acht jaar. Daarvoor heb ik altijd gevoetbald en in een verder verleden heb ik me ook wel met duursporten beziggehouden zoals de triathlon. Eigenljk ben ik van huis uit een teamsporter, maar in de wegwedstrijden heb ik het ook uitstekend naar mijn zin."


Vechtertje
Dat laatste zal mede te maken hebben met de sucessen die Stouten intussen achter zijn naam heeft staan. In 2016 beklom hij na afloop in 65 koersen veertig keer het podium, terwijl de hoogste trede daarbij 19 keer een prooi was voor de gedreven Voorhouter. "Van winnen krijg ik nooit genoeg", vertelt de coureur, die in 2005 als voetballer op de Deaflympics in Australië debuteerde in het Nederlands Doventeam. "Dit wordt weer een heel ander avontuur, waarbij echt alles moet kloppen. Van voeding tot materiaal en uiteraard ook tijdens de koersen zelf. Dat daarnaast een stukje geluk ook een rol speelt hoef ik niemand te vertellen.

De drive om te winnen is enorm, dus daar zal het niet aan liggen. Mijn aangeboren doofheid heeft me in mijn jeugd en later op school en in mijn werkzame leven strijdbaar gemaakt. Iets dat ik ook in mijn sport uitdraag. Ja mag gerust zeggen dat ik een vechtertje ben. Waarbij ik natuurlijk heel blijf ben met de steun van het thuisfront. Mijn vrouw Annemarie en mijn dochter Imke steunen me volledig. Zo niet, dan zou het bij voorbaat al een onmogelijke opgave zijn om uberhaupt zover te komen, want er gaan wel heel veel trainings- en wedstrijduren in deze hobby zitten. Wierennen is een sport waarin je niet alleen veel tijd en energie moet steken, het is ook een kostbare sport. Als ik straks in de prijzen rij in Samsun, delen zij mee in dat succes. Op die manier is het ook weer een beetje een teamsport, hoewel ik besef dat ik er straks op de weg (bijna) alleen voorsta. Maar dat is dan tegelijkertijd ook weer de uitdaging."